Powrót

Wizja Publicznych Służb Zatrudnienia w Unii Europejskiej do 2020 r.

Wizja Publicznych Służb Zatrudnienia w Unii Europejskiej do 2020 r.

 

Zdając sobie sprawę z doniosłości działań określonych w strategii „Europa 2020” oraz ich implementacji do krajowych strategii publicznych służb zatrudnienia, Komisja Europejska zwróciła się do Szefów Publicznych Służb Zatrudnienia krajów Unii Europejskiej
o określenie analogicznych strategii dla służb zatrudnienia poszczególnych krajów.

Celem takiego działania było także zweryfikowanie, czy priorytety krajowych służb zatrudnienia odpowiadają Misji Publicznych Służb Zatrudnienia przyjętej przez Szefów Publicznych Służb Zatrudnienia w 2006 r. w Lahti, czy też z powodu zmiany sytuacji ekonomicznej akcenty zostały przeniesione na inne działania.

 

Strategie krajowe przekazane przez państwa członkowskie pokazały powszechny konsensus co do stanowiska, że obecna i przyszła Misja Publicznych Służb Zatrudnienia w Unii Europejskiej koncentruje się na działaniach na rzecz wzrostu zatrudnienia (stanowisko prezentowane przez 13 z 19 publicznych służb zatrudnienia). Wykracza to daleko poza tradycyjne rozumienie roli służb zatrudnienia jako instytucji zajmującej się pośrednictwem pracy i wypłatą zasiłku dla bezrobotnych.

Zwrócono uwagę na konieczność intensyfikacji działań na rzecz grup defaworyzowanych na rynku pracy: osób starszych, grup zagrożonych wykluczeniem społecznym, osób o niskich kwalifikacjach lub imigrantów. Dodatkowym wyzwaniem dla służb zatrudnienia będzie starzenie się społeczeństwa. Dlatego też pozytywnie postrzegana jest inicjatywa Komisji Europejskiej „Nowe umiejętności w nowych miejscach pracy”, która kładzie nacisk na kształcenie przez całe życie. Większość publicznych służb zatrudnienia jako priorytet określiła także poprawę usług dla pracodawców oraz wspieranie tworzenia nowych miejsc pracy.

 

Analiza dokumentów wykazała jednak, że kraje różnią się w postrzeganiu istotności służb zatrudnienia na rynku pracy i przyjmują rolę od kluczowego aktora do funkcji instytucji uzupełniającej. Na przykład publiczne służby zatrudnienia w Austrii, Belgii, Niemczech, Włoszech i na Litwie będą utrzymywać pozycję najważniejszych dostawców usług rynku pracy, podczas gdy publiczne służby zatrudnienia z Holandii widzą siebie jako „jednego z dostawców usług” (komplementarnych do tych, które są już dostępne na rynku). Szwajcaria idzie jeszcze dalej, podkreślając zasadę pomocniczości, która daje pierwszeństwo indywidualnej inicjatywie i prywatnym agencjom pośrednictwa pracy.

W celu zwiększenia skuteczności działań szkoleniowych publiczne służby zatrudnienia wskazują ważność działań prognozujących popyt i podaż pracy, działań na rzecz doradztwa zawodowego, dopasowania umiejętności poszukujących pracy do ofert pracy.

 

Jedną z ważniejszych lekcji jest kryzys ekonomiczny: służby zatrudnienia będą kontynuować i rozwijać mechanizmy szybkiego reagowania w czasach kryzysu w kontekście potrzeb pracodawców i pracowników. Kryzys pobudził rozwój zintegrowanych usług konsultacyjnych i doradczych dla pracowników i pracodawców, np. w przypadku koniecznych restrukturyzacji przedsiębiorstw lub zwolnień grupowych.

 

Wiele publicznych służb zatrudnienia ma na celu zwiększenie lub wzmocnienie integracji EURES wewnątrz instytucji (10 na 19 publicznych służb zatrudnienia). Jednocześnie podkreśla się rosnącą rolę międzynarodowego pośrednictwa pracy.

 

W 2020 r. usługi służb zatrudnienia będą wykorzystywać wszystkie dostępne kanały informacyjne: e-usługi, call centers, SMS, kioski elektroniczne, poradnictwo na odległość itp. Pozwoli to promować usługi rynku pracy także w obszarach, w których nie ma wystarczającej liczby klientów, aby uzasadnić koszty prowadzenia biura.

 

Służby zatrudnienia będą rozwijać współpracę z innymi zainteresowanymi podmiotami rynku pracy. Temat zlecania usług „na zewnątrz” jest w obszarze zainteresowania 15 spośród 19 publicznych służb zatrudnienia.

 

Zobacz także:
Dokument Komisji Europejskiej: PES 2020 – mapping visions and directions for future development